De som frosten tok

Ho må alltid skynde sæ, e alltid på vei

 Men har ingen plass å dra

Ingen avtala å rekke, ingen der som vente

Ingen får tak.

Ho les historia om tragiske skjebna. Ho sluke dem hel.

Ho e fjern i blikket. Ingen kjenne ho.

Stille og rar

Lyset e slådd av

 

Det går en kar ne´på ei havn som ydmykt strekk ut

ei kald og hoven hand.

Han var en sønn. Han hadde plana, drømma og smil,

det var ikkje sånn det sku bli.

Når man ikkje har hus, har man ikkje gardina og selv nettern e lys.

Han høre dem snakke om valg og rettferdighet!

Blottlagt og matt

Full av selvforakt

 

De vi ikkje fikk til å ta i mot

De som frosten tok

De som frosten tok

 

På et kontor står ei dama, master i sitt fag

E høyreist og slank

Ho har allting på stell, e pynta og fin

Men kjenne ingenting

Ho har stått foran speilet. Ho har sminka bort alt det vi ikkje skal se.

Vike med blikket. Ikkje kom for nær!

Nummen og flat

En sliten soldat

 

Han var for ung, var kun en gutt i starten av et liv

Ka råktes han ved.

Dem så han drive omkring i skogen nær skoln

aleina og kald.

Ingen har nån gang sedd så tunge skritt, ei så tung ei bør

Dem sir; ”Ka e det med dæ! Skjerp dæ! Ka skal det blir av dæ!”

Han sa ingenting

Ingenting

 

De vi ikkje fikk til å ta i mot

De som frosten tok

De som frosten tok